Cyklosporyna

Atopowe zapalenie skóry - informacje, forum, pomoc
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Klasyfikacja leków
Leki immunosupresyjne

Protopic, Elidel, Douglan, Cyklosporyna (Sandimmun Neoral, Equoral)

Leki antyhistaminowe

I generacja

Atarax, Clemastin, Clemastinum, Diphergan, Fenistil, Hydroksyzyna, Hydroxizinum, Ketotifen, Peritol, Pozitan, Prometazyna, Zaditen


II generacja

Aleric, Alermed, Alerzina, Allertec, Amertil, Cetyryzyna, Clarinase, Flonidan, Letizen, Loratadyna (lek), Loratin, Loratine, Mizolastyna, Rotadin, Rupafin, Virlix, Zyrtec


III generacja

Aerius, Azomyr, Bilaxten, Claritine, Clatra, Lirra, Lirra Gem, Telfast, Telfexo, Xyzal

Kortykosterydy

Advantan, Afloderm, Bedicort, Belogent, Clobederm maść, Cortineff, Cutivate, Dermovate, Dexametazon, Dexapolcort, Diprogenta, Diprolene, Diprosalic, Diprosone, Elocom, Elosone, Encorton, Flucinar, Flumetazon, Hydrokortyzon, Kuterid, Laticort, Locoid, Lorinden A, Lorinden C, Lorinden emulsja, Lorinden N, Lorinden T, Mecortolon, Oksykort A, Oxycort A, Pi Yan Ping, Pimafucort, Polcortolon, Travocort, Triacomb, Triderm

Maści z dziegciem

Delatar, Lorinden T, Prodermina, Psorisan

Antybiotyki

Bedicort, Belogent, Diprogenta, Fucidin, Gentamicin 0,3%, Lorinden N, Oksykort A, Oxycort A, Pimafucin, Pimafucort, Tetralysal, Triacomb, Tribiotic, Triderm, Unidox

Inne leki

Calcium, Linomag, Mucosolvan, Omalizumab, Pyralginum, Vitaminum E 100

Leki przeciwgrzybicze

Batrafen, Clotrimazolum, Daktarin, Diflucan, Nizoral, Nystatyna, Oceanic Ocerin PTZ, Orungal, Pigmentum Castellani, Pimafucin, Polytar AF, Stieprox, Travocort, Triderm

Lek immunosupresyjny stosowany w ciężkim atopowym zapaleniu skóry. W przeciwieństwie do leków stosowanych miejscowo, cyklosporyna działa systemowo, czyli na cały organizm. Działa hamująco na uwalnianie prozapalnych cytokin IL-1, IL-2, IFN-gamma.

Dawkowanie: początkowo 3–5 mg/kg masy ciała na dobę, po uzyskaniu poprawy dawkę redukuje się do 1,5–2 mg/kg masy ciała na dobę. Leczenie zwykle trwa od 4 do 8 tyg.[1]

Po zaprzestaniu leczenia występują nawroty choroby - po dwóch tygodniach u 50% chorych i po sześciu tygodniach u 75% chorych.[2][3]

Zalety cyklosporyny:[edytuj]

  • Można ją brać i tak dłużej niż sterydy.
  • Łagodzi świąd, bo działa na interleukinę 2.
  • Wytępia limfocyty T, która są podłożem reakcji IV typu, opóźnionych.
  • Hamuje apoptozę i aktywację keratynocytów w naskórku, czyli działa na całe ciało.
  • Szybciej działa od bezpieczniejszych immunosupresantów, którymi za granicą leczono dzieci: cellceptu i imuranu.
  • Skutki uboczne dotyczą generalnie brania jej przez całe życie... jako leku zapobiegającemu odrzuceniu przeszczepów, chyba tylko nefrotoksyczność czy hepatoksyczność może ujawnić się w pierwszych 12 tygodniach, ale na to są badania.

Skutki uboczne:[edytuj]

  • zwiększenie owłosienia skóry
  • zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi
  • zmniejszenie odporności na wszelkie infekcje, w tym infekcje skóry, co jest szczególnie niekorzystne przy AZS.
  • możliwość uszkodzenia wątroby
  • możliwość uszkodzenia nerek

Cyklosporyna nie działa teratogennie, ale wydziela się z mlekiem matki i nie powinna być stosowana u matek karmiących. Cyklosporyna prawdopodobnie powoduje skurcz drobnych naczyń krwionośnych, co może być przyczyną jej nefrotoksyczności i wzrostu ciśnienia tętniczego. W związku z tym cyklosporyny nie należy stosować u pacjentów z uszkodzeniem wątroby (w których zwiększony jest powyżej 2 razy poziom bilirubiny lub enzymów wątrobowych), nerek (u których poziom kreatyniny jest podwyższony a jej klirens jest niższy niż 80 ml/min) i wysokim niekontrolowanym nadciśnieniem. Jako względne przeciwwskazanie należy uważać nadciśnienie dobrze kontrolowane lekami, zadawnioną grzybicę płytek paznokciowych, niektóre choroby neurologiczne i hematologiczne, hiperlipidemie, hiperurykemie, zaburzenia elektrolitowe, uzależnienie od alkoholu i środków farmakologicznych.

Bardzo dokładnie należy rozważyć zasadność leczenia cyklosporyną u pacjentów już leczonych immunosupresyjnie, naświetlaniami lub lekami cytostatycznymi.

Do innych działań niepożądanych należą: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przerost dziąseł, nadmierne owłosienie mieszkowe, zniekształcenia płytek paznokciowych, wtórne bliznowacenie w obrębie zapalnych zmian skórnych, różnego rodzaju osutki, pieczenie dłoni i stóp, bóle głowy, uczucie zmęczenia, niewielkiego stopnia niedokrwistość, wzrost poziomu potasu i kwasu moczowego, obniżenie poziomu magnezu w surowicy krwi, przyrost masy ciała, obrzęki, drgawki, parestezje, bóle mięśni, miopatie, zapalenie trzustki i odwracalne zaburzenia miesiączkowania.

Ważnym problemem, mogącym niekiedy ograniczać stosowanie cyklosporyny, są jej interakcje z innymi lekami, szczególnie nefrotoksycznymi.[4]

W czasie używania cyklosporyny należy unikać bezpośredniego kontaktu z promieniami słonecznymi. Należy również co dwa tygodnie wykonywać badanie krwi, w którym jednym z istotnych parametrów jest poziom kreatyniny.

Alternatywą dla immunosupresji systemowej (ogólnej) jest immunosupresja miejscowa, która jest o wiele bezpieczniejsza i może być stosowana przewlekle. Do obecnie stosowanych preparatów należą Protopic oraz Elidel.

Zobacz także[edytuj]


  1. Sternau D, Nowicki R - Zespół atopowego zapalenia skóry – nowa klasyfikacja, diagnostyka i leczenie - Przew Lek 2004; 3: 40-49
  2. Czarnecka-Operacz M. - Komentarz do wyników badania ankietowego przeprowadzonego na temat zastosowania immonoterapii swoistej w leczeniu atopowego zapalenia skóry. Alergol Współcz 2003; 2 (13): 14-17
  3. Kuna P, Górski P. - Postępowanie lecznicze w atopowym zapaleniu skóry. Terapia 2003; 3: 22-7.
  4. Pierzchała E, Brzezińska-Wcisło L, Lis-Święty A, Kozak-Gawron K - Cyklosporyna A - znaczenie i zastosowanie w dermatologii, Dermatologia Kliniczna 2004, 6 (3): 183-190